Yazmak; insanın kendi içindeki labirentlerde kaybolması, ruhunu kâğıda dökmesi ve ömründen bir parça koparıp kelimelerin ortasına bırakmasıdır. Kimi insan için bir sığınak, kimi için hayatın acımasız yükünü hafifletme biçimi, kimi içinse gerçeğin sesini duyurma çabasıdır. Ancak ne yazık ki, bu kutsal çabayı anlamaktan fersah fersah uzak, kelimelerin kudsiyetine varamamış bir kesim her devirde var olagelmiştir. Yazmayı, üretmeyi, bir şeyler karalamayı küçümseyen; bunu boş bir uğraş, hatta "vakit kaybı" olarak gören bu zihniyet, aslında kendi sığlığının aynasını tutmaktadır başkalarına.
Bu tür insanlar için hayat, sadece somut kazançlardan, rakamlardan ve gözle görülen maddiyattan ibarettir. Kâğıda dökülen bir mısranın, saatler süren bir cümle arayışının, gecenin bir yarısı zihni kemiren bir düşüncenin onların dünyasında hiçbir karşılığı yoktur. Onlar, bir kitabın kapağını açıp kelimelerin arasında seyahat etmenin ne demek olduğunu bilmedikleri gibi, üreten insanın çektiği o ulvi sancıyı da idrak edemezler. Bilmedikleri, hissedemedikleri ve o derinliğe asla erişemedikleri her şeyi küçümsemek, onların sığ dünyalarında bir savunma mekanizmasıdır adeta.
Oysa unutulmamalıdır ki; dünyayı ayakta tutan, insanı insan yapan mermerler, betonlar ya da yığınlar değil; o kâğıda dökülen iki satır hakikat, bir parça vicdan ve bir ömür süzülen duygulardır. Tarih boyunca krallar, imparatorluklar, saltanatlar yıkılıp gitmiş; ama bir ozanın üç beş mısrası, bir yazarın kaleme aldığı bir cümle dilden dile, gönülden gönüle yürümeye devam etmiştir.
Yazmaya ve yazarlığa dudak bükenler bilsinler ki; kalem, kibirli bakışlardan ve ucuz küçümsemelerden her zaman üstündür. Çünkü yazmak bir cesaret işidir; yüreğini açıp masaya koymaktır. Küçümsemek ise kolaya kaçanların, ruhunu kurutmuş olanların harcıdır. Biz bildiğimiz yoldan, hakikatten ve kelimelerden sapmadan yürümeye; içimizdekini dökmeye, yazmaya ve yazarak var olmaya devam edeceğiz. Kervan yürür, kelimeler menziline varır; geriye ise sadece o küçümseyenlerin sessizliği kalır.